Calendario

Outubro 2014
L M M X V S D
« Dec    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Anotacións recentes

Arquivos

Categorías

Páxinas

Nube de etiquetas

Para entrar e saír

Contador de visitas

Lista de ligazóns (blogroll)

 

 

ETNO, Nº 4, Verano 2012

 

LIBROS

Vigo a 80 revolucións por minuto

Héctor Fouce*

Empezar una reseña sobre libros de música popular con la queja de que hay poca producción es casi un clásico. Pero un clásico en vías de extinción. Cada vez más, académicos, periodistas o curiosos bien informados escriben sobre lo que ellos conocen bien y la sociedad en general no tanto. Hay un campo literario en ebullición.

Llama especialmente la atención cómo en los últimos años la producción de libros sobre la movida madrileña ha sido constante. Hasta la Comunidad de Madrid se lanzó a organizar los fastos del aniversario del movimiento, produciendo un enorme catálogo bien difícil de leer pero hermoso. Era tiempo de que se empezase a saber sobre las otras movidas, y de entre ellas sin duda destacó la de Vigo. Emilio Alonso, que estuvo en primera línea desde su programa de radio A Trincheira lo cuenta, en gallego, en su libro. Si alguien duda del interés general del libro, merece la pena que sepa que lleva cinco meses entre los más vendidos en gallego, tres de esos meses en el número uno.

Que una ciudad como Vigo haya tenido no sólo la producción cultural sino la repercusión nacional que esta alcanzó es poco menos que un milagro. La Españade los ochenta seguía siendo terriblemente centralista por muchos estatutos de autonomía que se hubiesen aprobado. Las radios, las teles, los periódicos, estaban instalados en Madrid y los periodistas informaban sobre lo que pasaba a su alrededor. Pero en una mediana ciudad de provincias, acuciada por la crisis industrial, surgieron nombres que están en el panteón de la música popular española como Siniestro Total, Os Resentidos, Semen Up o Aerolíneas Federales. Y lograron ser escuchados en toda España (y parte de Portugal).

El libro de Emilio Alonso huye de heroicidades. Apela, más bien, a las casualidades. Explica la movida de Vigo como una reacción a un contexto. Por una parte, una huida hacia delante de ciertos jóvenes de una ciudad atrapada entre la grisura del postfranquismo y la negrura de las perspectivas en la reconversión naval e industrial. Por otro, los nuevos espacios de expresión de surgen para los renegados: el bar Satchmo, los festivales de Castrelos, el suplemento de diario local Pharo The BeGo o el programa de radio A Trincheira. En esos espacios, el grupúsculo de jóvenes decididos a no estarse quietos encontró un punto de unión y de intercambio y empezaron a pasar cosas. El libro de Alonso va repasando cada uno de esos lugares y eventos, tomando como punto inicial el concierto de debut de Siniestro Total en los Salesianos.  Recupera textos de la época, los combina con entrevistas actuales, aporta documentos originales. Todo en ello en una narración fluida, implicada con su objeto pero sin los excesos emocionales que tan habitua suelen ser en estos textos memorialisticos. Aquí no hay hagiografías, pero tampoco ajustes de cuentas.

Sin duda alguna, este libro viene a cubrir un hueco en el conocimiento de la música popular española. Aporta las claves para entender el milagro de Vigo y sirve de muy interesante contrapunto a los textos sobre la movida madrileña. Es, además, una excelente guía para recuperar grupos que aún hoy suenan descacharrantes, irreverentes, enérgicos. No defiende que cualquier tiempo pasado fue mejor, pero obliga al lector a preguntarse si hemos ido a mejor. ¿Alguien se imagina ahora a unos nuevos Siniestro Total sonando en la radio del coche o en la televisión con los acordes de Me pica un huevo?

 

* O musicólogo Héctor Fouce dirixe a revista ETNO,  que edita SIBE Sociedad de Etnomusicología

 

Comentarios desactivados

 

logo

 

Que punkis eramos hai trinta anos!!!


Etiquetas: reportaje, música, movida, historia

11/05/2012 – Marta Veiga / EPL

 

Houbo un antes e un despois no planeta pop galego. Nalgún momento, a principios dos oitenta, Vigo focalizou o grande estertor. Foi o tempo da música feliz e de resistir no sector naval. De urxencia punk e da necesidade de contar cousas desde unha óptica que non tiña por que coincidir coa madrileñocentrista. Trinta anos despois de todo aquilo, os protagonistas da movida galega, da vía autóctona á música dos modernos, regresan aos titulares. Aerolíneas Federales vén de propiciar unha xuntanza «un poco casual», di desde Escairón Miguel Costas, un dos fundadores, e será un dos pratos fortes da música no Festival de Cans, o sábado 26 de maio; na cita de Porriño, por certo, estará tamén outro vigués da movida, Germán Coppini. E máis. Os Resentidos xuntan unha tribo multitudinaria mañá en Ourense (21.00 horas, Expourense) para festexar que vai para trinta anos desde que a palabra carallo moveu os marcos do telón de grelos e chegou aos grandes medios nun retrouso irrepetible. Javier Soto, que foi resentido, recoñece que fóra de Galicia a banda foi practicamente un grupo de ‘one hit wonder’, un único éxito marabilloso.O ‘Galicia caníbal’ viaxou de Monforte ao Nepal e fíxoo en galego, algo que non pasaba -e non é comparable- desde Andrés Dobarro. O de «fai un sol de carallo», co tempo, ten gañado mística de himno fundacional e identitario. Case nada. Do Padornelo para acó, Os Resentidos cantáronlle a cousas tan de andar pola casa naquela altura coma a economía sumerxida, os mediopensionistas ou rillar no churrasco e puxeron a pólvora para os centos de músicos que hoxe fan pop ou rock, en todas as súas familias, e en galego. Soto, lonxe da posición de dinosaurio do rock, reafírmase: «Agora tócase moitísimo mellor do que tocabamos nós nos oitenta». E é que eran tempos onde a actitude ía sempre por diante do virtuosismo instrumental. Isto xa o advertiu Antón Reixa, líder de Os Resentidos e que desde Nación Reixa leva uns anos lonxe dos micros, efemérides e datas de gardar mediante. «Sigo a cantar igual de mal que hai trinta anos e estou en moito peor forma».

E logo, volven os oitenta?
 
Miguel Costas, que ademais de en Aerolíneas estivo en Siniestro, apresúrase a dicir que el nunca marchou. «Yo he seguido haciendo música, con mis proyectos en solitario después de Siniestro». Hai case un ano que sacou un disco de duetos e está a preparar un «mucho más punki». Ademais, meteuse a produtor desde o seu estudo de Escairón, onde chegan bandas da Ribiera Sacra luguesa e de Galicia toda.Costas estará tamén mañá en Ourense na homenaxe a Os Resentidos. Fará ‘Alcólica de supermercado’, pero engade que a súa presenza no dos aniversarios é tanxencial. «Los del aniversario son Siniestro, el año pasado, y ahora Os Resentidos. Aerolíneas no celebramos ningún aniversario; es una reunión. También estarán algunas de mis canciones en el musical que prepara Reixa sobre la movida viguesa». Outro dos que non marchou é Javier Soto, que pasou a Siniestro Total, banda que compatibiliza con Transilvanians, ska de factura clásica para ‘rudeboys’. Está agora a ultimar o repertorio resentido para tocar mañá a carón de Rubén Losada e Antón Reixa. Soto ten por certo que agora hai «máis e moita mellor música en Galicia» que a principios dos oitenta. «Non era para tanto», afirma. «Eramos uns poucos grupos e había tres garitos para tocar, o Kremlin, o Ruralex, o Satchmo…». E é inevitable que saian os nomes de Golpes Bajos, de Pablo Novoa, de Teo Cardalda, de Semen Up ou de Los Cafres, «un grupazo que, por certo, tamén volve agora», avanza o vigués Soto, quen tamén reivindica os coruñeses Radio Océano. «Peinador y Alvedro, unidos por la autopista», que dicía a tonada. 
 
Segundo Grandío, lugués reclutado por Siniestro Total en 1988 e agora xefe do estudo Casa de Tolos de Gondomar, cre que a música galega dos oitenta «ben merece unha homenaxe». El gravará o concerto de Os Resentidos en Ourense para a plataforma R e a operación repítese con Aerolíneas e Siniestro. «É estar no banquiño, de adestrador», engade. «É moi interesante que uns vexestorios volvan reivindicar algo que foi vangarda; ao mellor alimenta a falta de enxeño destes últimos anos e abre unha porta para os novos», incide. Mentres Vigo -a cidade máis nova e quizais a máis desclasada de Galicia, en plena reconversión industrial- vivía o seu momento, Grandío soñaba en Lugo con ser músico. «Empezara tres carreiras. Estaba en Veterinaria ao tempo que traballaba pola noite no Clavi…». No Lugo daquel tempo foron Los Contentos a banda local con máis tirón e o vigués Alberto Comesaña, antes de Amistades Peligrosas, fundara Semen Up, o grupo do inesquecible ‘Lo estás haciendo muy bien’. A Grandío chamouno un día Julián Hernández e tocou o baixo en Siniestro Total 14 anos. «A miña nai chamaba a Julián para que el me dixera que debía rematar a carreira», chancea. Pero a Segundo Grandío tocoulle «o máis gordo» de Siniestro. O primeiro disco de ouro con ‘En beneficio de todos’, o exitazo do recopilatorio ‘Ante todo mucha calma’, pero xa estamos nos noventa e esa é outra historia. O lugués coincide cos seus coetáneos Costas e Soto en que os rapaces que hoxe anceian facer música téñeno moi difícil, pero ve futuro en lembrar a movida galega: «Ao mellor axuda a quen non se atreve a dar o paso. Temos as ferramentas dende hai 30 anos e tócanos atopar a versión 2.0».

 

Do concerto do cine Salesianos ao teatro musical

Emilio Alonso publicou hai uns meses a súa crónica ‘Vigo a 80 revolucións por minuto’ (Xerais), que sitúa o acto fundacional da movida no concerto que ofreceu Siniestro Total no cine Salesianos da cidade olívica o 27 de decembro de 1981. Dos siniestros orixinais permanece unicamente na banda Julián Hernández, quen, segundo Javier Soto, incorporado algo máis adiante, «dálle continuidade ao grupo como principal responsable das letras».Foi tamén no primeiro ano da década dos 80 cando Miguel Costas xuntou os Aerolíneas Federales, banda que adquiriu a formación chamada «clásica» en 1984, coa incorporación de Rosa e Coral, responsables duns coros sen os que é imposible concibir ‘Soy una punk’ ou ‘No me beses en los labios’. Nese ano, rexistraron Os Resentidos as súas primeiras músicas no mítico EP ‘Surfin’ CCCP’, compartido con Siniestro. Estes días acaba de saír á venda o dobre CD tributo ‘A tribo toda baila’, con versións dos clásicos resentidos por bandas galegas do momento.

Mañá, en Ourense, 21.00 horas; moi organizado

Os vigueses retornan á orixe en Ourense e mañá Expourense acollerá «a reunión de vellos alumnos» de Os Resentidos, con máis de trinta convidados, coetáneos e non tanto. Estarán, por exemplo, os lugueses Luis Tosar e Piti Sanz, Xosé Manuel Pereiro, Tonhito de Poi, Uxía, Xurxo Souto ou Xosé Manuel Budiño, con Carlos Blanco como mestre de cerimonias.

 

‘Galicia caníbal’, o musical

Vigo estreará en xullo o musical ‘Galicia caníbal’, unha idea de Antón Reixa para reivindicar a movida galega. Máis de 250 persoas fixeron onte as probas en Santiago para integrar o elenco deste espectáculo, que terá como director de escea ao dramaturgo Quico Cadaval.Serán trinta cancións que escolmarán o que foi a música galega e, di Cadaval, «é un espectáculo interxeracional, e non unha operación nostalxia». O musical está producido por Filmanova e Estrella de Galicia e conta coa achega do Centro Dramático Galego. Logo da estrea en Vigo, o musical iniciará unha xira por escenarios de cidades galegas, para chegar en setembro ao Nuevo Teatro Alcalá de Madrid, e xa no ano 2013 visitar Barcelona, Zaragoza, Bilbao ou Santander.

 Muchos músicos de la movida gallega de los 80 siguen al pie del cañón y aprovechan la efeméride para reunir aquellas bandas míticas. Este 12 de mayo, Os Resentidos, la banda que lidera el flamante presidente de la SGAE, tocan en Ourense.

O fanzine foi o gran medio de expresión da década dos 80. Por toda España proliferaron este tipo de publicacións, feitas todas elas con moita vontade e poucos cartos. Esta foi a razón de que, na súa meirande parte, os fanzines foran unhas cantas follas fotocopiadas e grampadas, aínda que, en ocasións, algúns ousados lograron levar a imprenta os seus proxectos, mesmo con algo de cor e con esmerado deseño.

É curioso que unha entidade podente como era Radio 3 de Radio Nacional de España, editase un fanzine con esas características antes suliñadas: unhas cantas follas fotocopiadas e grampadas. Hai que entender que se o fixeron así non foi por falta de catos senón por pura actitude estética.

  

 

Grazas ó amigo Xavier Crugeiras, de Ribeira, teño no meu poder un daqueles fanzines que facía o Diario Pop de Radio 3. É un número de principios de 1985 que contén un resumo musical do que fora o ano anterior: discos, concertos, grupos, maquetas… Na portada pódese ver caricaturizado ó responsable daquel notable programa, que incluía a sección Esto no es Hawai, na que soaban as maquetas dos grupos españois.

 

 

 

Reproduzo nesta anotación algunhas páxinas dese fanzine, na que se pode apreciar a importancia que estaba acadando Golpes Bajos. Siniestro Total aparecía menos do que sería agardable e Os Resentidos, con so un LP na rúa (Vigo capital Lisboa) era considerado un dos grupos revelación do ano.

 

 

 

Na inmensa listaxe de maquetas hai varios grupos de Vigo: El Acto, Movimiento Inmóvil, Valores en Alza, Semen Up e Aerolíneas Federales…. “con chicas”. Seguramente Ordovás foi o primeiro en ter a primeira das maquetas do grupo vigués na que aparecían Rosa e Coral.

 

Comentarios desactivados

 

Volveron a Vigo os Trabalhadores do Comércio, o grupo do Porto nacido en 1980 e cuxa historia ten moitos vencellos con Vigo. De feito, a súa primeira actuación fóra das fronteiras lusitanas foi a que realizaron o 27-XII-1981 no cine Salesianos de Vigo, un concerto no que Siniestro Total, actuando por primeira vez, foron os seus abreconcertos. O 27 de xaneiro deste 2012 presentaron na cidade Das Turmentas Hà Boua Isperansa, o seu último disco que vai acompañado dun estupendo libro. Fíxose un acto literario na Casa del Libro, no que participamos o locutor de Radio ECCA Xosé Otero, Sergio Castro e máis eu e, pola noite, celebrouse un concerto no Xancarajazz. Na actuación o grupo interpretou algúns temas do novo álbum e outros antigos, entre eles o aclamado “Chamen á policia”. Para esta canción contaron coa colaboración de Javier Soto, de Siniestro Total, quen a incluíran no seu disco Cultura Popular.

Desde a primeira visita do grupo á cidade, Sergio Castro, fundador dos Trabalhadores xunto a Álvaro Azevedo, comezou a traballar en Vigo, onde se instalaría definitivamente en 1985. Foi Sergio técnico de son de Club Naval e produtor de maquetas de grupos como El Acto ou Aerolíneas Federales; formou parte de Semen Up na etapa dos seus dous primeiros discos, dos que foi produtor e responsable dalgunhas composicións; xa en 1986, xunto a Azevedo e Javier Abreu, montan os estudios de gravación Planta Sónica, polos que pasaron grupos como Os Resentidos, Aerolíneas Federales, Desertores, Los Cafres, Bromea o Qué?, Los Dramáticos… Nos últimos anos da década foi “alma mater” dunha superbanda chamada Bombeiros Voluntarios, na que participaban músicos procedentes de grupos como Os Resentidos, Moncho e mailos Sapoconchos ou Las Termitas

Os Trabalhadores do Comércio foron sempre moi estimados polo público portugués pero non tanto pola crítica. Isto debeuse, fundamentalmente,  a que non se lles podía encasillar nun estilo determinado, cousa que despista moito ós críticos. Eles sempre foron uns transgresores, alleos a modas e correntes, que sempre fixeron o que quixeron e con moito sentido do humor.

Na presentación dos seu libro-disco na Casa del Libro eu destaquei este espíritu transgresor que ás veces chegaba a auténtica sabotaxe dos principios da retrógrada moral portuguesa. Xa o feito de incluír na banda como cantante a un rapaz de 8 anos, Joao Luis Médicis, debeu ser un auténtico escándalo. No ano 86 intentaron representar a Portugal en Eurovisión, cousa que non conseguiron pero que lles deu moita sona. Unha das excusas que se lles puxo para negárenlles esa representación foi que cantaban en “portuense” a forma de falar do norte de Portugal que eles sempre utilizaron e utilizan.

Ese mesmo ano publicaron o disco Máis um membro para Europa, que foi un auténtico escándalo. Era a súa forma de celebrar o ingreso de Portugal na Comunidade Europea pero, na súa liña transgresora habitual, a portada era a imaxe dun cazoliño de cerámica cun falo coas cores da bandeira portuguesa. Sabedores de que a ilustración ía crear polémica, distribuían o disco cunha pegatina censuradora coa palabra “Cortado” para tapar aquel colorido membro viril. Pese a esas precaucións, a emisora católica Radio Renascença colgou un letreiro na súa entrada no que se indicaba que estaba prohibida a entrada nos estudios do disco de Trabalhadores do Comércio.

En 1987 os Trabalhadores do Comércio estaban en boca de todos e as distintas organizacións políticas (PSD, CDS, PRD, PS, PCP…) quixeron telos nos seus mítines para atraer a mozas e mozos. Eles, con habilidade e sempre transgredendo, actuaron para todos, con gran “mosqueo” do Partido Comunista, os últimos en fichalos e que ata despois do concerto non souperon que tocaran para os opoñentes na campaña. Por iste motivo os interrogaron imaxinando unha manobra de sabotaxe por parte da CIA ou alguén así.

 

 

 

Como moi ben dixo Xosé Otero na súa intervención na Casa del Libro, neste novo traballo os Trabalhadores do Comércio seguen fieis ó seu espírito transgresor pero o humor está substituído por un manifesto cabreo coas cousas que están pasando actualmente no mundo. Inclasificable, coma toda a súa obra, Das Turmentas Hà Boua Isperança e un gran disco e impecable en todos os seus aspectos, algo que era de agardar en tang randes prfesionais.

O libro que acompaña ó disco é unha marabilla na que Sergio Castro recolle a historia do grupo durante a década dos 80, polo que nel o lector vai atopar unha chea de referencias a Vigo. Recoméndoo vivamente a calquera interesado en coñecer a historia musical daquela década nun país tan cercano (¿ou non tanto?) como é Portugal.

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

FOTOGRAFÍAS.-  A da presentación na Casa del Libro é obra de Emma Placer; as da actuación do grupo no Xancarajazz son de Quito Arantes e están colgadas no Facebook do grupo.

Comentarios desactivados

 

  

Comentarios desactivados

Fernando Franco é, sen dúbida, un dos grandes retratistas literarios da cidade, das súas xentes e dos seus aconteceres. Colaborou tamén no número de maio do 86 do Boletín de Información Municipal (BIM), case monográfico dedicado á demolición do scalextric, que comezaría o 26 dese mes. O seu artigo titulouse “Vida, pasión y muerte del scalextric”.

De la concepción ciclópea del Imperio, a Vigo le quedó el scalextric, como cuña de progreso fascista atravesado en su garganta urbana. O sea, que hubo en estos páramos un caudillaje que comenzó su obra llevándonos irresolublemente hacia Dios, el sol y los luceros, frustrada empresa que concluyó con otras de más terrenal dimensión, como ésta de introducir símbolos fálicos en la entrepierna de la ciudad. Y así no es extraño que ante aquella acometida los otrora “partenaires” del poder -que propio es del poder la visceral oposición-, estallaran en mil orgasmos reivindicativos.

Hubo una lucha contra la autopista que las derechas entendía como una defensa de la Corredoira Nacional Gallega; y hubo una cruzada contra el escalextric liderada por los que hasta entonces habían sido los más grandes campeones de la derrota, que finalizó con una victoria parcial: ya erecto el falo la inevitable táctica fue su estirilización, para impedir a sus conductores sembrar de polución el cuerpo urbano. Desde entonces, huele a pis. Es un monumento a la estulticia que huele a pis. Pero hay algo más.

Mayo puede ser el escenario temporal en el que comience su derribo, seguro que con pompa y boato, y la consternación se ha extendido entre las filas de vanguardia de las nuevas generaciones. ¡Qué saben ellos de aquellas escaramuzas protagonizadas por barbudos con olor a tintorro de mesón, si casi nacieron bajo su advocación y su imagen es para ellos como arquitectura autóctona! Ese paraguas protector de tantas mojaduras, ese generoso aparcamiento configurado bajo su seno, ese lugar en penumbra donde tuvieron sus primeras cuitas amorosas y donde sus perros vaciaban sus instintos…

 

 

Los de Siniestro Total, aterrados por tal decisión, ya han hecho público su malestar:”¿Dónde vamos a aparcar nuestros coches cuando vayamos a tomar las copas al Manco?”, han gritado a los cuatro vientos. Los de Aerolíneas Federales, por su parte, buscan quien les explique el por qué de tal atentado contra lo que consideran parte de la cultura urbana, y Alberto Semen Up ya ha prometido una canción en la que se denuncia la castración de tal atributo de la ciudad.

Hagamos un recuento: el scalextric ha sido en su origen una imperdonable conquista de la falocracia reinante, pero también creador de aparcamientos, sombrilla protectora, sustituto de zonas verdes, insuperable expositor de pancartas políticas y privilegiada atalaya para captar mil y una manifestaciones de protesta.

Hay que valorar, pues, tal versatilidad de uso, que aún podría enriquecerse más: pista de patinaje, terraza de verano a la que podría invitarse a la maravillosa Olga Ramos con sus cuplés eróticos, espacio para la cultura por medio de ferias de libro, conferencias espontánes al aire libre estilo Hide Park, lugar de recreo para los niños ante la atenta mirada de sus madres en ejercicio de ganchillo, escenario de paradas militares o misas de campaña, Ramblas de Vigo pobladas de multicolores puestos de flores, pista ideal para carreras de sacos gentilmente cedida a asociaciones de vecinos…

Un mayo de 1875 Vigo disfrutó la primera cerveza aquí fabricada; un mayo de 1880 tuvo lugar la primera experiencia con luz eléctrica en la ciudad; un mayo de 1907 se inició el replanteo de la línea de tranvías; un mayo de 1986 van a hacer polvo el scalextric. Dura misión la de la Goma-2 y la piqueta, que borrará un imperio de posibilidades.

 

As fotos desta anotación ilustraban a páxina co artigo de Fernando Franco no B.I.M., e o seu autor foi Luís Bará, daquela fotógrafo municipal. Luís sería represaliado en 1989 e “destinado” ó servizo de recollida de lixo por participar nunha protesta dos traballadores do Concello.

Comentarios desactivados

Terça-feira, Novembro 29, 2011

MAGNÍFICOS DIAS ATLÂNTICOS

O eixo atlântico Porto-Vigo foi nos anos 80 uma realidade cultural visível. A cidade espanhola, onde se ia em excursão comprar caramelos e vinis ao El Corte Inglês, recebeu uma “movida” famosa pela agitação nocturna onde a música teve um papel importante com bandas como os Siniestro Total, Resentidos ou os Semen Up, só para citar alguns. Essa história tem, desde a semana passada, um livro retrospectivo intitulado “Vigo a 80 Revolucións Por Minuto” do jornalista Emilio Alonso. O autor, ele próprio um radialista que viveu em pleno essa agitação e da qual tem dado conta no blog Vigo80RPM, recebeu nessa época imensas demos em cassete de bandas portuguesas que ainda hoje guarda em casa e que utilizou, em alguns casos, nos seus programas em FM ouvidos por terras vianenses ou bracarenses. A explosão musical viguense foi, assim, um fenómeno com forte impacto no país vizinho e mereceu recentemente a realização de um documentário intitulado “Galicia Canibal” estreado no Festival In-Edit de Barcelona que decorreu entre 27 de Outubro e 6 de Novembro. Dirigido por Luís Montenegro, o filme concorreu na secção EXCEDLENTS e será proximamente emitido pelo segundo canal da TVE. 

E nós com isso? Bem, lembramo-nos de ver os GNR na TV Galícia (1984?), tendo a banda chegado a actuar várias vezes em Vigo e também em Madrid. Por lá foi editado o vinil do álbum “Os Homem Não Se Querem Bonitos”, disco que ainda hoje é possivel descarregar no iTunes espanhol! Por cá, a avalanche de concertos de bandas estrangeiras fazia, nessa altura, com que alguns, poucos, galegos se metessem ao caminho até ao Porto, ligação agora mais rápida e frutuosa, tendo em conta a quantidade de espanhóis que a Casa da Música recebe em muitos dos seus eventos. 
A realidade da invicta nestes tempos tem desde sábado também ela uma história. Lançado precisamente na CDM, o terceiro volume da obraCasas da Música no Porto: para a história da cidade” da autoria de Sérgio C. Andrade, Ana Maria Liberal e Rui Pereira é dedicado à segunda metade do século XX e nele desfilam histórias sobre os artistas, os concertos, as salas e o público da música ao vivo dessa época, fenómeno hoje imparável. Um livro que, certamente, vamos querer muito ler.

 

Posted by JMiguel Neves às 19:49

Fusíveis:

Comentarios desactivados
Newer Posts »